کلی حرف می خواستم بزنم ولی نمی دونم چرا همش یادم رفت

!!

در کنار من بمان ور نه تو را تهمت زنم

محرم اسرار من با راز من بگریخته

من موندم اين همه بدي رو كجا قايم مي كنن ملت؟

گذشت اون زمان كه ميگفتن از رو چشاي آدما خيلي چيزا رو ميشه فهميد

از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيافزود

زنهار از اين بيابان وين راه بي نهايت

خسته ام خيلي خسته

چي شد آخه كه اينجوري شد واقعا لازم بود؟

حتما بوده ديگه

ميدونم كه زندگي مجموعه همه اين اتفاقاس ولي آخه نه ديگه اينجوري

مثل داستاناي مجله خانواده خوب آدم بهش بر مي خوره خدايا من به نظرت چي كار كنم؟

ها؟ اونقد چشام باز شده كه جرات نمي كنم پلك بزنم

فقط يه چيزيو كه قبلا هم تو اين بلاگ نوشته بودم باز با تمام وجودم ازت مي خوام

بر دلم گرد ستمهاست خدايا مپسند

كه مكدر شود آيينه مهر آيينم

من مانده ام ز پا

ولي آن دورها هنوز

نوري ست

شعله اي ست

خورشيد روشني ست

كه مي خواندم مدام

اينجا درون سينه من زخم كهنه اي ست

كه مي كاهدم مدام

نه هميشه روز آفتابي خوبه

نه هميشه شب مهتابي خوبه

گاهي آفتاب گاهي گريه گاهي ابر

گاهي مهتاب گاهي خنده گاهي صبر

يا رب مباد آنكه گدا معتبر شود

زندگي ساده تر از اونه كه ما

بتونيم رو قلبمون پا بذاريم

با دروغ تا آخر دنيا بريم

همه آدما رو جا بذاريم

من آن نگين سليمان به هيچ نستانم

كه گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

حالم خوب نيست

دلم خيلي گرفته خيلي زياد

كاش گذر زمان بتونه كاري كنه كاش بشه كه آروم بگيرم

كاش ميشد روح وذهنمو بشورم اونقد كه ديگه هيچ ردي نمونه

كاش

...

خدايا تو شاهد باش

خوبه ما دروغ نمي گيم اگه نه دلمون آبرومون و مي بره

به سنگها گفتند انسان باشيد

سنگها گفتند

ما هنوز به قدر كافي سخت نشده ايم

يكي رسيد به يارش

يكي در انتظاره

يكي داره مي خنده به روزگاري كه وفا نداره

فكر كنم من سومي باشم

به نظرم اگه بتوني خوبيهاي اونيكه عاشقته

و

بديهاي اونيكه عاشقشي رو ببيني

شايد زندگي بهتر بشه

وبهترين حالت اينه كه اين دوتا يه نفر باشن

نمي دونم اگه مثلا ده سال پيش مي تونستم يه سري از اتفاقهاي اين سالها رو

پيش بيني كنم بازم مشتاقانه به انتظار فردا و فرداها بودم؟

به غير از يكي دوتا اتفاق هيچ چيز اون جوري كه فكر مي كردم نشد

نه كه بد باشه ها ولي

....

نميدونم

ديگه از اينكه آدميزاد از حكمت خيلي چيزا سر در نمياره دچار گه گيجه امحكمت بعضي چيزا رو خيلي بعد از وقوعش مي فهمي

شايدم باز نمي فهمي و فقط داري توجيه مي كني كه مگه اينجوري فراموش كني

با همه اين حرفا برام جالب شده كه بدونم آخر اين راه به كجا ختم ميشه نميدونم

چقدر از راه مونده ولي بايد برم

چيزي نمي دانم ازين ديوانگي وعاقلي

........

تو مهر مي ورزي

شادي

زنده اي

ويا غمگين

...

و من در همه اينها سهمي دارم

چون تو را دوست دارم

...

تو همون حس غريبي كه هميشه با مني

....

تو رو نمي گما

وقت عزيز رفت بيا تا قضا كنيم

عمري كه بي حضور صراحي و جام رفت

خيلي وقته مي خوام اينو بگم يادم ميره

از اين چند تا جمله آخر سريال كانال دو خيلي خوشم مي آد

بي عشق عمر آدم بي اعتقاد ميره

هفتاد سال عبادت يك شب به باد ميره

عاشق نباشي انگار حتي خدا غريبست

از لحظه هاي حوا هوي مي مونه وبس

نترس اگه دل تو از خواب كهنه پاشه

شايد خدا قصه تو از نو نوشته باشه

امروز اولين بارون پاييز اومد

انگار دلم آروم گرفت

دوستت دارم را

من دلاويزترين شعر جهان يافته ام

اين گل سرخ من است

دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق

كه بري خانه دشمن

كه فشاني بر دوست

راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست

در پهنه جهان

انسان براي كشتن انسان

تا جبهه مي رود

انسان براي كشتن انسان

تشويق مي شود

در جبهه هاي جنگ

كشتار مي كنند

يا كشته مي شوند

....

آنگاه كودكان را

تعليم مي دهند

يك شاخه از درخت نبايست بشكند

دلم مي خواست دست مرگ را از دامن اميد ما كوتاه مي كردند

در اين دنياي بي آغازو بي پايان

در اين صحرا كه جز گرد وغبار از ما نمي ماند

خدا زين تلخكامي هاي بي هنگام بس مي كرد

نمي گويم پرستوي زمان را در قفس مي كرد

نمي گويم به هر كس بخت وعمر جاودان مي داد

نمي گويم به هر كس عيش ونوش رايگان مي داد

همين ده روز هستي را امان مي داد

دلش را ناله تلخ سيه روزان تكان مي داد

دل من دير زماني است كه مي پندارد

دوستي نيز گلي ست

مثل نيلوفر و ناز

ساقه ترد ظريفي دارد

بي گمان سنگدل است آنكه روا مي دارد

جان اين ساقه نازك را

دانسته

بيازارد

بنده پير خراباتم كه لطفش دائم است

ور نه لطف شيخ وزاهد گاه هست وگاه نيست

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد

رفته اي اينك اما آيا

باز بر مي گردي؟

چه تمناي محالي دارم

خنده ام مي گيرد

هيچگاه فاصله ها حريف خاطره ها نيستند

آرزو چيزيست

خاطره چيز ديگر

در شهر بي آفتاب

بگو چگونه سر كنم؟

كاش اونقد بي معرفت مي شدم كه امروزو يادم مي رفت

عشقست و آتش و خون

داغست و درد دوري

كي مي توان نگفتن؟

كي مي توان صبوري؟

هر انساني دو نفر است

يكي بيدار است در تاريكي

ديگري خواب است در روشنايي

یا رب نظر تو برنگردد

مي روم

و مي كشمش با خود

تمامي اين سالها

در نوك پايم

گاهي هم مي شود

كمتر با هم باشيم

سايه ام يكسو

و من سوي ديگر

دشمنم به من گفت دشمن خويش را دوست بدار

من اطاعت كردم و بر خود

عاشق شدم

صلاح از ما چه مي جويي كه مستان را صلا گفتيم

به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتيم

در ميخا نه ام بگشا كه هيچ از خانقه نگشود

گرت باور بود ور نه سخن اين بود و ما گفتيم

من از چشم تو اي ساقي خراب افتاده ام ليكن

بلايي كز حبيب آيد هزارش مرحبا گفتيم

تو آتش گشتي اي حافظ ولي با يار در نگرفت

ز بد عهدي گل گويي حكايت با صبا گفتيم

مي گن چه طاقتي داري؟؟؟

حتما دوسش نداري

راس مي گن؟

نمي دونن

خداجون اون روزي كه داشتي آدما رو راه راه مي كردي

من كدوم گوري بودم؟

روزگار غریبی ست نازنین

عشق را در پستوی خانه

نهان باید کرد

من مي دونم كه اين يه زخمه و شايد

خوب بشه

فقط از خدا مي خوام كه

جاش نمونه

ما نمي توانيم با هم باشيم راه ما از هم جداست

تو گربه قصابي من گربه سرگردان كوچه ها

تو از ظرف لعابي مي خوري

من از دهان شير

تو خواب عشق مي بيني من خواب استخوان

اما كار تو چندان هم آسان نيست عزيز

دشوار است

هر روز خدا دم جنباندن

دوستش ندارم ديگر

پس

چرا شب ها

ميخانه ها را بگردم

و مثل هميشه

مست كنم

به ياد او؟

خدا جونم من يه چيزيو نمي دونم

اين اتفاقايي كه الان داره برام مي افته كمكه يا

امتحان؟

مي شه يه توضيح مختصري بدي؟

خيلي دلم مي خواد كه يه روزي برسه كه

وقتي مي خوام تو ايستگاه مورد نظر از مترو پياده شم

اونايي كه اون بيرونن بذا رن اول ما پياده شيم بعد سوار شن

به باد سست نهاد اعتماد شايد كرد

به يار سست نهاد

اعتماد؟

اي فرياد

بر دلم گرد ستمهاست خدايا مپسند

كه مكدر شود آيينه مهر آيينم

شراب تلخ مي خواهم كه مرد افكن بود زورش

كه تا يك دم بياسايم ز دنيا و شرو شورش

چيزي كه الان باتمام وجود دلم مي خواد

اينه كه برم به يه نقطه خيلي خيلي بلند

واونقدر داد بزنم

تا

سبك بشم

آن هاكه تنهازندگي مي كنند

متوجه نيستند

كه چه هولناك است

بي صدايي

چطور آدم باخودش حرف مي زند

چطورمي رودجلوآينه

تشنه يك هم سخن

متوجه نيستند

مرا به من بگذار

به خويشتن بگذار

من وتلاطم دريا

تووصلابت سنگ

من وشكوه تو

اي پرشكوه خشم آهنگ

من وسكوت وصبوري؟

من وتحمل دوري؟

مگر چه بود محبت

كه سنگ سنگش را

به سر زدم با شوق؟

من از هجوم هجاهاي عشق مي ترسم

اميد بي ثمري خانه در دلم كرده ست

به دشت وباغ وبيابان

به برگ برگ درختان

وروح سبز گياهان

گر از كمند تو دل رست

!دوباره آورم ايمان كه عشق بيهوده ست

مرا به خود بگذار

مرا به خاك سپار

كسي؟

نه دگرهيچ كس را نمي خواهم

آغاز

...از تهي سرشار جويبار لحظه ها جاريست

آره ديگه اونقدر اين جويبار از جلوي چشام گذشت

.تابالاخره شروع به نوشتن كردم