در پهنه جهان

انسان براي كشتن انسان

تا جبهه مي رود

انسان براي كشتن انسان

تشويق مي شود

در جبهه هاي جنگ

كشتار مي كنند

يا كشته مي شوند

....

آنگاه كودكان را

تعليم مي دهند

يك شاخه از درخت نبايست بشكند

دلم مي خواست دست مرگ را از دامن اميد ما كوتاه مي كردند

در اين دنياي بي آغازو بي پايان

در اين صحرا كه جز گرد وغبار از ما نمي ماند

خدا زين تلخكامي هاي بي هنگام بس مي كرد

نمي گويم پرستوي زمان را در قفس مي كرد

نمي گويم به هر كس بخت وعمر جاودان مي داد

نمي گويم به هر كس عيش ونوش رايگان مي داد

همين ده روز هستي را امان مي داد

دلش را ناله تلخ سيه روزان تكان مي داد

دل من دير زماني است كه مي پندارد

دوستي نيز گلي ست

مثل نيلوفر و ناز

ساقه ترد ظريفي دارد

بي گمان سنگدل است آنكه روا مي دارد

جان اين ساقه نازك را

دانسته

بيازارد

بنده پير خراباتم كه لطفش دائم است

ور نه لطف شيخ وزاهد گاه هست وگاه نيست

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد

رفته اي اينك اما آيا

باز بر مي گردي؟

چه تمناي محالي دارم

خنده ام مي گيرد

هيچگاه فاصله ها حريف خاطره ها نيستند

آرزو چيزيست

خاطره چيز ديگر

در شهر بي آفتاب

بگو چگونه سر كنم؟

كاش اونقد بي معرفت مي شدم كه امروزو يادم مي رفت

عشقست و آتش و خون

داغست و درد دوري

كي مي توان نگفتن؟

كي مي توان صبوري؟

هر انساني دو نفر است

يكي بيدار است در تاريكي

ديگري خواب است در روشنايي

یا رب نظر تو برنگردد

مي روم

و مي كشمش با خود

تمامي اين سالها

در نوك پايم

گاهي هم مي شود

كمتر با هم باشيم

سايه ام يكسو

و من سوي ديگر

دشمنم به من گفت دشمن خويش را دوست بدار

من اطاعت كردم و بر خود

عاشق شدم

صلاح از ما چه مي جويي كه مستان را صلا گفتيم

به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتيم

در ميخا نه ام بگشا كه هيچ از خانقه نگشود

گرت باور بود ور نه سخن اين بود و ما گفتيم

من از چشم تو اي ساقي خراب افتاده ام ليكن

بلايي كز حبيب آيد هزارش مرحبا گفتيم

تو آتش گشتي اي حافظ ولي با يار در نگرفت

ز بد عهدي گل گويي حكايت با صبا گفتيم