صلاح از ما چه مي جويي كه مستان را صلا گفتيم

به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتيم

در ميخا نه ام بگشا كه هيچ از خانقه نگشود

گرت باور بود ور نه سخن اين بود و ما گفتيم

من از چشم تو اي ساقي خراب افتاده ام ليكن

بلايي كز حبيب آيد هزارش مرحبا گفتيم

تو آتش گشتي اي حافظ ولي با يار در نگرفت

ز بد عهدي گل گويي حكايت با صبا گفتيم

مي گن چه طاقتي داري؟؟؟

حتما دوسش نداري

راس مي گن؟

نمي دونن

خداجون اون روزي كه داشتي آدما رو راه راه مي كردي

من كدوم گوري بودم؟

روزگار غریبی ست نازنین

عشق را در پستوی خانه

نهان باید کرد

من مي دونم كه اين يه زخمه و شايد

خوب بشه

فقط از خدا مي خوام كه

جاش نمونه

ما نمي توانيم با هم باشيم راه ما از هم جداست

تو گربه قصابي من گربه سرگردان كوچه ها

تو از ظرف لعابي مي خوري

من از دهان شير

تو خواب عشق مي بيني من خواب استخوان

اما كار تو چندان هم آسان نيست عزيز

دشوار است

هر روز خدا دم جنباندن

دوستش ندارم ديگر

پس

چرا شب ها

ميخانه ها را بگردم

و مثل هميشه

مست كنم

به ياد او؟