می خواستم یه چیزی بگم ولی پشیمون شدم

چقدر حس غریبیه این دوست داشتن، هیچ وقت زمان و مکان سرش نمیشه! بعد این سالها هنوز از حکمتش سر در نیاوردم، نمی دونم شایدم من یه جور قریبی آدما رو دوست دارم، اون قصه ای که یه بار تویه پست همین بلاگ گفتم برام شیرین شده الان نمی دونم به کجاش رسیده فقط می دونم این فصلشو دوست ندارم

دلم تنگ شده، خیلی زیاد، برای یه حال و هوایی که چند وقته گمش کردم

چاره همه چیز انتظاره! لااقل الان که اینطوره، این گذر زمان همیشه پدیده عجیبیه، اشکالی نداره منم آدم صبوری بودم همیشه

ای تو اون روحت :
آی بی تی

من یه چیزیو نمی دونم اونم اینه که چرا یه عده ازمردای جامعه ما که کم هم نیستن فکر می کنن وقتی یه دختر جوون تنها زندگی می کنه و به قول خودمون خونه مجردی داره، هر حرفی میشه بهش زد! هر پیشنهادی میشه داد! هر ....خلاصه ! به عبارت دیگه بیش از حد می خوان باهاش راحت باشن! ناراحت هم نباید بشه یعنی اصلا چه معنی داره که ناراحت شه، درد اصلی اینه که از روشنفکری فقط ژستش به کار می یاد اینجا
شایدم
...
هیچی بی خیال

اونقد وقت کمیه که تا می خوای بگی سلام باید کم کم واسه خدافظی آماده شی! انگار باید از قبل حرفا رو لیست کنی بعد به ترتیب اهمیت بگی
مهم نیست
امروز یه کم حال مزاجیم جالب نبود
من دلم یه صحبت بی دغدغه می خواد
می فهمی؟آغوش نه ها!! صحبت