برف قشنگي كه امروز مي باريد

عطري كه اون ساعت صبح تو فضا پيچيده بود

منو با خودش مي برد به نه يا ده سال پيش

يه حس خيلي خوبي بود

بعدش با خودم گفتم اگه ده سال ديگه ام به روزايي كه الان پيش رومه فكر كنم

همين حس بهم دست ميده؟

حال و احوال مثه هميشه ست رفتم يه تفال به اين يار ديرينه زدم

به شما ارزاني

اي هدهد صبا به سبا مي فرستمت

بنگر كه از كجا به كجا مي فرستمت

حيف است طايري چو تو در خاكدان غم

زينجا به آشيان وفا مي فرستمت

درراه عشق مرحله قرب و بعد نيست

مي بينمت عيان ودعا مي فرستمت

....

ساقي بيا كه هاتف غيبم به مژده گفت

با درد صبر كن كه دوا مي فرستمت

مثه آرام بخش مي مونه حرفاش مگه نه؟

کلی حرف می خواستم بزنم ولی نمی دونم چرا همش یادم رفت

!!

در کنار من بمان ور نه تو را تهمت زنم

محرم اسرار من با راز من بگریخته

من موندم اين همه بدي رو كجا قايم مي كنن ملت؟

گذشت اون زمان كه ميگفتن از رو چشاي آدما خيلي چيزا رو ميشه فهميد

از هر طرف كه رفتم جز وحشتم نيافزود

زنهار از اين بيابان وين راه بي نهايت

خسته ام خيلي خسته

چي شد آخه كه اينجوري شد واقعا لازم بود؟

حتما بوده ديگه

ميدونم كه زندگي مجموعه همه اين اتفاقاس ولي آخه نه ديگه اينجوري

مثل داستاناي مجله خانواده خوب آدم بهش بر مي خوره خدايا من به نظرت چي كار كنم؟

ها؟ اونقد چشام باز شده كه جرات نمي كنم پلك بزنم

فقط يه چيزيو كه قبلا هم تو اين بلاگ نوشته بودم باز با تمام وجودم ازت مي خوام

بر دلم گرد ستمهاست خدايا مپسند

كه مكدر شود آيينه مهر آيينم